تحليل كيفيت ابتناء نجات بر فطرت از نگاه ملاصدرا

A Sadrian Analysis of the How of Salvation as Being Based upon Human Innate Nature

جات بشر، يكي از دغدغه هاي مهم اديان الهي است، با اين وصف آيا نجات اخروي انسان، صرفاً وجه برون‌ذاتي دارد يا علاوه بر آن و حتي مقدم بر آن، داراي وجه درون‌ذاتي (فطري) هم مي‌باشد؟ اين مقاله در صدد است به روش توصيفي تحليلي، ربط وثيق ميان فطرت و نجات از نگاه ملاصدرا را تبيين كند. براي اين منظور پس از بيان مختصر مفهوم فطرت و چيستي نجات، با ارائه چهار دليل: 1. همپوشاني امور فطري سرنوشت‌ساز با مؤلفه‌هاي نجات، 2. اصل تطابق و تفاهم عقل و شرع، 3. فطري بودن توحيد و تقوي و عرضي بودن كفر و فسق در موجود انساني، 4. خاستگاه مشترك نجات‌جويي و كمال‌طلبي انسان، به توجيه نحوه ابتناء آموزه نجات بر فطرت در انديشه صدرا پرداخته شده است. ماحصل تحقيق حاضر اين است كه اگر نسل بشر به فطرت مستقيم و اصيل خود بازگشت نموده و از تشخيص عقل سليم و گرايش قلب سليم تبعيت كند، همين حدّاقل آموزه‌هاي فطرت مي‌تواند دستمايه نجات او شود. چه، فطرت در ادبيات شيعه، به‌مثابه برنامه درون‌ذاتي نجات انسان (پيامبر باطني) تلقي شده است.

no abstract