تحليل روش شناسي انسان پژوهي با رويكرد گسترش كلام كاربردي

An Analysis of the Method of Anthropology with the Approach of the Extension of Aplied Theology

انسان پژوهي ديني در عين توان محاجه با رويكرد فراگير اومانيسم، مي تواند الگويي از انسان محوري الهي با هويت معرفتي حي متاله را عرضه نمايد. اين تحقيق به نقش انسان‌ پژوهي در گسترش كلام كاربردي پرداخته و با روش توصيفي - تحليلي و با رصد ميداني آن را در حكم يكي از اصول اساسي دين نگريسته است. اين ايده در فرآيند نيازمحورانه يعني ناظر به شبهات رايج در جامعه اسلامي در كنار حقايقي مانند بومي سازي، به روز بودن و كارآمدي از ايده به واقعيت پيوست. تحليل انواع روش انسان پژوهي از جمله مباحث اساسي است كه اين پژوهش به تبيين، ارزيابي مزايا و كاستي ها و پيشينه­اي از پژوهش در هركدام از آن­ها پرداخته و خود رويكرد پنجمي به نام انسان شناسي تلفيقي را به آنها افزوده است و زمينه را براي يك پژوهش فراگير و كاربردي در رسيدن به يك روش شناسي مناسب در تبيين ماهيت، ابعاد و مباني هويت معرفتي انسان زمينه سازي نمايد.

no abstract