بررسي ادله قاعده «واجب الوجود بالذات واجب من جميع الجهات» و دلالت آنها بر عينيت ذات و صفات الهي در حكمت متعاليه

A Study of the Rule Wajib ul-Wujud Wajibun min Jami`i l-Jihat as a Proof for the Divine Essence and Attributes to Be One and the Same Thing

يكي از قواعد مهمي كه كه از ديرباز مورد توجه فلاسفه بوده است قاعده «واجب الوجود بالذات واجب من جميع الجهات» است؛ حكمت متعاليه به اين قاعده توجه ويژه دارد و با نگاهي متفاوت از پيشينيان بدان پرداخته است. اين مقاله با روش تحليلي توصيفي به بررسي اين مسئله پرداخته است كه معنا، ادله و لوازم فلسفي اين قاعده در حكمت متعاليه چيست؟ و در پي اين بررسي، اثبات شده است كه ملاصدرا علاوه بر توجه به لوازم الهياتي اين قاعده كه تا پيش از او، از آنها غفلت شده بود با استدلالي نو و متفاوت از استدلال پيشينيان به اثبات مفاد قاعده پرداخته است و علاوه بر ثمراتي كه حكماي گذشته براي آن برشمرده-اند عينيت ذات و صفات كمالي را از اين قاعده استفاده كرده است. همچنين در اين مقاله به برهان هاي جديدي كه شارحان حكمت متعاليه بر قاعده اقامه كرده اند و پاسخ هاي آنان از اشكالات براهين قاعده، توجه شده است.

no abstract.