قابليت چهار گياه آبزي در زيست پالايي رودخانه گهررود، زرجوب، آبگير عينك و تالاب انزلي (استان گيلان)

يكي از مشكلات عمده زيست ‌محيطي در جهان آلودگي با فلزات سنگين مي‌باشد كه براي حذف فلزات سنگين و ايجاد محيط‌زيست پايدار از فن­آوري نوين گياه‌پالايي استفاده مي‌شود. لذا به‌منظور بررسي توان گياه‌پالايي گياهان زينتي آبزي در محيط‌هاي آبي آزمايشي به‌صورت فاكتوريل بر پايه طرح بلوك كامل تصادفي با دو فاكتور و سه تكرار انجام شد. در اين آزمايش، 4 گياه شامل نخل مرداب، عدسك آبي، سنبل آبي و گل اختر در 5 محيط‌ آبي آلوده شامل رودخانه گهررود، زرجوب، آبگير عينك، تالاب انزلي و شاهد (داراي فلزات كادميوم، كروم، سرب و روي) موردمطالعه قرار گرفت. فلزات سنگين شامل سرب، نيكل، كادميوم و روي با استفاده از دستگاه ICP مورداندازه‌گيري قرار گرفتند. همچنين ميزان ازت، پرولين و پروتئين هم مورد ارزيابي واقع شد. نتايج نشان داد كه بيشترين ميزان جذب فلزات سرب، نيكل، كادميوم و روي مربوط به فروند عدسك آبي بوده است. براساس نتايج به‌دست‌آمده از اثر آب‌هاي آلوده بر ميزان جذب عناصر سنگين، بيشترين ميزان جذب كادميوم، سرب و روي و همچنين بيشترين ميزان پروتئين، پرولين و نيتروژن مربوط به تيمار شاهد بوده است. به‌طوركلي براساس نتايج اين پژوهش مي‌توان بيان داشت كه عدسك آبي براي گياه‌پالايي اكثر فلزات سنگين مناسب مي‌باشد.