عقود بانكداري اسلامي و شاخص توسعه انساني در ايران

دستيابي به رشد و توسعه اقتصادي از مهم­ترين اهداف جوامع بشري است، در اين بين نقش توسعه انساني حائز اهميت فراواني بوده و انسان هم به عنوان هدف و هم به عنوان ابزار توسعه از جايگاه خاصي در طراحي و اجراي سياست­هاي توسعه برخوردار است. اين اهميت وافر موجب شده تا كشور­هاي جهان و سازمان­هاي بين­المللي توجه خاصي به امر توسعه انساني داشته باشند و عوامل تأثيرگذار بر آن را شناسايي كنند. عقود بانكداري اسلامي از جمله عواملي است كه در مباحث مربوط به توسعه در اقتصاد اسلامي حائز اهميت فراواني بوده و مي­تواند اثرات قابل توجهي را برمولفه­هاي توسعه اقتصادي و اجتماعي در كشورهاي اسلامي داشته باشد. در اين مطالعه تأثير عقود بانكداري اسلامي به تفكيك قرض ­الحسنه، قراردادهاي مبادله ­اي و قراردادهاي مشاركتي بر شاخص توسعه انساني در ايران طي سال­هاي 1379 تا 1395 (براساس داده­هاي فصلي) مورد بررسي قرار گرفته است. براي برآورد اثرات متغيرها، از روش آزمون كرانه­ها و تكنيك الگوي خود توضيح­برداري با وقفه‌هاي گسترده (ARDL) استفاده شده است. نتايج رگرسيوني نشان مي‌دهد، كه عقود بانكداري اسلامي در كوتاه ­مدت و بلندمدت منجربه بهبود شاخص توسعه انساني در ايران شده است.