تحليل قاعده‌كاهي گونه‌اي جغرافيايي و جلوه‌هاي بومي زبان در غزل معاصر

هدف مقاله ­ي حاضر آن است كه با نگاهي تحليلي، چگونگي كاربرد قاعده ­كاهي گونه‌اي جغرافيايي را به­عنوان يك «هنرسازه» و جلوه­ي بومي زبان در غزل معاصر نشان دهد. سوال مقاله اين است كه انگيزه­هاي غزل­سرايان امروز از بهره­گيري از گويش منطقه­اي و لهجه­هاي محلّي در غزل معيار امروز و اشكال و انواع آن چه بوده است؟ بدنه­ي اصلي مقاله را تحليل رويكرد غزل­سرايان معاصر به قاعده­كاهي جغرافيايي و نمود جلوه­هاي بومي زبان در قالب كاربرد واژه­هايي از لهجه­هاي محلّي، مصراع­ها و ابيات گويشي در غزل رسمي معاصر و درنهايت، غزل محاوره­اي و گويشي تشكيل مي­دهد. پژوهش حاضر به روش كتابخانه­اي و به شيوه­ي توصيفي- تحليلي نوشته شده و در پايان اين نتيجه رسيده است كه ايجاد صميميت در مخاطب و هويت­بخشي بومي به غزل امروز و از همه مهم­تر، رسيدن به نوعي آشنايي­زدايي از راه گريز از گونه­ي نوشتاري معيار، به واژگان و ساخت نحوي گفتار و به­ويژه گويش محلي، از پيامدهاي به­كارگيري عناصر بومي زبان در غزل معاصر است.