الگوي ساختاري باورهاي شايستگي و ادراك از كلاس درس با پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان: نقش رفتارها و باورهاي پيشرفت

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين الگوي علي روابط بين باورهاي شايستگي و ادراك از محيط كلاس درس با پيشرفت تحصيلي با تاكيد بر نقش واسطه‌اي باورها و رفتارهاي پيشرفت بود. روش: روش پژوهش همبستگي و جامعه آماري كليه دانش‌آموزان دختر و پسر دبيرستاني شهر كرج به‌تعداد 102874 نفر در سال تحصيلي 95-1394 بود. از ميان نواحي چهارگانه آموزش و پرورش با روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي تعداد 800 دانش‌آموز از 4 دبيرستان دخترانه حجاب، آفاق، البرز، جامي و 4 دبيرستان پسرانه هدف، ادب، ميلاد و نويد، انتخاب و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ادراك از محيط كلاس فراسر، فيشر و مك روبي (1996)، راهبردهاي انگيزشي براي يادگيري پينتريچ و دي گروت (1990) و ادراك شايستگي هارتر (1985) جمع‌آوري شد. پس از كنار گذاشتن پرسشنامه هاي مخدوش و داده هاي پرت داده هاي 712 دانش‌آموز تحليل شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد الگو با داده‌هاي پژوهش برازش مناسبي دارد. ضرايب اثر غيرمستقيم باور شايستگي (05/0=β، 3/0=P) و ادراك فرد از كلاس درس (16/0=β، 025/0=P)، نشان داد تنها ادراك فرد از كلاس به‌صورت غيرمستقيم و با ميانجي‌گري باورها و رفتارهاي پيشرفت مي‌تواند عملكرد تحصيلي را پيش‌بيني كند. نتيجه‌گيري: با توجه به نقش كليدي باورها و رفتارهاي پيشرفت، در ارتباط بين ادراك از محيط كلاس و باورهاي شايستگي با پيشرفت تحصيلي، لازم است در برنامه‌ريزي آموزشي به اين سازه‌ها بيش از پيش توجه شود.