الگوي ساختاري تحول رواني-اجتماعي فرزندان در ارتباط با هوش معنوي و شيوه‌هاي فرزندپروري مادران آن‌ها

هدف: هدف پژوهش تعيين الگوي ساختاري روابط بين تحول رواني- اجتماعي فرزندان با هوش معنوي و شيوه‌هاي فرزندپروري مادران آن‌ها بود. روش: روش پژوهش همبستگي و جامعه آماري دانشجويان دختر و پسر استان البرز در سال تحصيلي 94-1393 به‌تعداد 29474 نفر بود. با روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي به‌شكل تصادفي، از ميان دانشگاه‌هاي استان البرز دانشگاه فرهنگيان، آزاد اسلامي واحد كرج و دانشكده كشاورزي انتخاب و بر اساس جدول كرجسيمورگان (1970) حجم نمونه 400 دانشجو تعيين، سپس پرسشنامه تحول روانياجتماعي هاولي (1988) توسط دانشجويان، و پرسشنامه هوش معنوي عبداله‌زاده، كشميري و عرب‌عاملي (1387) و شيوه‌هاي فرزندپروري بامريند 1973 توسط مادران آن‌ها تكميل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد ضريب مسير كل بين متغير مكنون هوش معنوي مادر (416/0=β، 001/0=P) و ضريب مسير غيرمستقيم آن (178/0=β،01/0=P) با تحول رواني-اجتماعي فرزندان، و نيز ضريب مسير بين شيوه سهل‌گيرانه مادر (206/0=β، 003/0=P) و شيوه مقتدرانه مادر (184/0=β، 01/0=P) با متغير مكنون تحول رواني-اجتماعي فرزندان مثبت و معنادار است. درمقابل ضريب مسير بين شيوه استبدادي مادر با تحول روانياجتماعي فرزند معنادار نيست. نتيجه‌گيري: ازآن‌جاكه هوش معنوي هم به‌شكل مستقيم و هم غيرمستقيم با ميانجي‌گري شيوه‌هاي فرزندپروري مادر بر تحول رواني- اجتماعي فرزندان تأثير چشم‌گيري دارد و از سوي ديگر بر اساس پژوهش‌هاي موجود با آموزش مي‌توان هوش معنوي را رشد و ارتقاء داد؛ بنابراين براي داشتن فرزنداني رشديافته و سالم ضروري است برنامه‌هاي آموزشي براي ارتقاء هوش معنوي والدين به‌ويژه مادران تدوين و اجرا شود.