اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر بهبود سازگاري و كفايت اجتماعي دانش‌آموزان دچار ناتواني يادگيري

هدف: هدف پژوهش تعيين اثربخشي آموزش تنظيم هيجان بر بهبود سازگاري اجتماعي، هيجاني و تحصيلي و كفايت اجتماعي دانش‌آموزان دچار ناتواني يادگيري بود. روش: روش پژوهش شبه آزمايشي، با گروه گواه و طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري دو ماهه و جامعه آماري كليه دانش‌آموزان دختر و پسر پايه سوم تا ششم دوره ابتدايي دچار انواع ناتواني يادگيري مركز اختلال يادگيري آموزش و پرورش بوشهر به تعداد 497 نفر در سال تحصيلي 97-1396 بود. از ميان آن‌ها به ‌روش نمونه‌گيري در دسترس ابتدا 148 نفر كه ويژگي‌هاي لازم را داشتند؛ فهرست و سپس 40 نفر انتخاب و در گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه سازگاري سينها و سينگ 1993، مقياس كفايت اجتماعي فلنر و ليس و فيليپس 1990 بود كه در سه مرحله در هر دو گروه و برنامه آموزشي تنظيم هيجان آلن، مك‌هاگ و بارلو 2009 بود كه طي 8 جلسه 5/1 ساعته، يكبار در هفته در گروه آزمايش اجرا و داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس آميخته با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد؛ آموزش تنظيم هيجان بر بهبود سازگاري اجتماعي (F= 4.218, P= 0.025)، سازگاري تحصيلي (F= 5.802, P= 0.002)، سازگاري هيجاني (F= 5.472, P= 0.036) و كفايت اجتماعي (F= 5.463, P= 0.015) دانش‌آموزان دچار ناتواني يادگيري اثر داشته و اين تأثير در مرحله پيگيري دو ماهه پايدار مانده است. نتيجه‌گيري: از آنجا كه آموزش تنظيم هيجان سبب ارتقاء تعامل فرد با همسال‌ها، افزايش آگاهي، پذيرش و ابراز هيجان‌هاي او مي‌شود؛ مي‌توان از آن به‌عنوان روش مداخله‌اي مؤثري براي بهبود سازگاري اجتماعي، هيجاني و تحصيلي و كفايت اجتماعي دانش‌آموزان دچار انواع ناتواني يادگيري و نيز دچار ناتواني‌هاي مشابه استفاده كرد