نقد تطبيقي سه سفرنامه معاصر ايران در سطح توصيف زباني از الگوي فركلاف

No Title,No Abstract

سفرنامه ها از جمله آثاري هستند كه به دليل جنبه ­هاي انتقادي، قابليت تحليل از ديدگاه گفتمان انتقادي را دارند. در الگوي سه سطحي تحليل انتقادي گفتمان، متن در سه لايه بررسي ميشود. سطح نخستين كه به محور همنشيني و افقي كلام محدود است، واژگان و دستور زبان را در بر ميگيرد و از طريق بررسي تكنيك هاي زباني مد نظر فركلاف ميتوان به ويژگي هاي سبكي و ايدئولوژيكي متن دست يافت. با توجه به اين امر و در پاسخ به اين پرسش كه تكنيكهاي توصيفي زبان، كداميك متأثر از ژانر اثر يا نماينده سبك شخصي و ايدئولوژي نويسنده است، پژوهش حاضر با بررسي سه سفرنامه معاصر به اين نتايج مهم دست يافت كه وجه فعل، فرايند فعلي و معلوم و مجهول بودن افعال، بيش از همه تحت تأثير ژانر سفرنامه، كاربرد كمي و كيفي يافته و ساير ويژگي ها متأثر از سبك شخصي و در خدمت تبيين ديدگاه ايدئولوژيك نويسنده است.