اصلاح پارامتري نظام بازنشستگي ايران با كاهش نرخ جايگزيني: مدل تعادل عمومي نسل‌هاي همپوش و بازار ناقص نيروي كار

نوسانات اقتصاد كلان و تحولات جمعيتي منجر به بروز مشكل در صندوق‌هاي بازنشستگي كشور و عدم پايداري منابع و مصارف آ نها شده است. با توجه به سالمندي جمعيت و تاثير تورم بر كاهش ارزش ذخاير صندوق‌هاي بازنشستگي، انجام اصلاحات پارامتري همچون كاهش نرخ جايگزيني الزامي است. هدف در اين تحقيق بررسي آثار كاهش نرخ جايگزيني روي متغيرهاي كلان اقتصادي است. مدل مورد استفاده در اين تحقيق، مدل تعادل عمومي نسل‌هاي همپوش با تاكيد بر بازار ناقص نيرويكار است. يافته‌هاي تحقيق حاكي از اين است كه سالمندي جمعيت منجر به كاهش نرخ بهره (4 درصد)، افزايش تقاضا براي نيروي-كار و افزايش دستمزدها (20 درصد) در بازار نيرويكار ناقص مي‌شود. همچنين سالمندي جمعيت منجر به افزايش هزينه نظام بازنشستگي به ميزان 7 درصد خواهد شد. با اجراي اصلاح پارامتري كاهش نرخ جايگزيني به ميزان 0/2، هزينه نظام بازنشستگي به ميزان 2 درصد كاهش مي‌يابد. همچنين منجر به كاهش نرخ بهره به ميزان 4/8 درصد مي‌شود. بنابراين، انباشت سرمايه و پس‌انداز افراد در بلندمدت به علت كاهش نرخ جايگزيني افزايش مي‌يابد.