برجسته سازي در غزلي از مولانا

No tille,No Abstract

تحقيق حاضر با رويكردي از تحليل ساختاري به نام برجسته سازي فرم و محتواي غزلي از مولانا را مورد بررسي قرار مي دهد. برجسته سازي به معناي ظرفيت شاعر در بكارگيري بازي هاي زباني و موسيقايي و امكانات هنري خود است. به گونه اي كه طرز بيان خود آشنازدا و برجسته ساز باشد. مولانا با بهره گيري از سازه هاي برجستگي متن از قبيل بازي هاي آوايي، واژگاني، نحوي و موسيقايي، هماهنگي جالب ميان ساختار و محتوا را نوآوري كرد. هدف اين مقاله در اين است كه تصويري را از درجه هنري و برجستگي مولانا به دست دهيم. در اين تحقيق از روش تحليلي- توصيفي بر طبق رويكرد ساختاري بهره برده شد تا غزل را از لحاظ برجسته سازي آوايي، واژگاني، نحوي، و معنايي بررسي كند. يافته تحقيق حاضر اين است كه مولوي با ياري جستن از نوآوري هاي ساختاري و معنايي، زبان شعري خود را از هنجار معمول در اشعار ديگران جدا و متمايز كرده است. زيباشناختي غزل مولانا در هنر بهره گيري مناسب و متقدم از همين مولفه ساختاري و معناشناختي تحقق يافته است.