مقايسه نظريات مولوي درباره زبان، عشق و آفرينش در مثنوي معنوي

No tille,No Abstract

در انديشه عرفاني مولانا حقيقت زبان ريشه در معنا دارد كه منبعث از بارگاه الهي است. مولانا در «مثنوي» نسبت به زبان ديدگاهي كاملا دروني و محتوايي دارد. در نظر وي دنيا همواره در حال تحول است و هر لحظه مشكل و صورت تازه اي مي يابد. در تعاملات عرفاني مولوي پيرامون زبان، حقيقت زبان چيزي از جنس لفظ نيست بلكه از جنس صداست و آن «صدا» سرچشمه اصلي كلمات است. نظريات عرفاني مولانا بر اركان خاصي استوار است كه يكي از آن ها ركن عشق كه مولانا آن را در لابه لاي اشعار خود اساس پيشرفت ها و كرامت هاي انساني مي داند و در عين حال مولانا خداوند را مظهر و محور اصلي عشق معرفي مي كند. عشق به خداوند در سرتاسر «مثنوي» شريف با عشق است. نظام موجود در جهان با هماهنگي خاصي قابل رويت است و حكمت خداوند ايجاب مي كند كه همه چيز و همه كس در محل به خصوص خويش بگيرند.