بررسي تطبيقي تجلي عشق در اشعار مولوي و ابن فارض

No tille,No Abstract

مولوي و ابن فارض دو شاعر و عارف بزرگ قرن هفتم معتقدند، حيات جاودانه يعني فناي در عشق، و بالاترين مقام عزت، درجه بقاء بعد از فناست، زيرا عشق از اوصاف الهي و سرآغاز خلقت بشر است، و ذره ذره عالم با آن سرشته شده است. اين عشق در واقع بر «هستي مطلق» دلالت دارد و هر گاه حجاب برداشته شود و ذات يگانه در وجود او تجلي يابد، هر وصفي، وصف اوست و هر شكل و صورتي، از آن معشوق خواهد بود. زيرا راه وصال محبوب، مستلزم يگانگي دل است و هر جا وحدت حاكم باشد، تعينات و اسباب ديگر، معنايي ندارد. مولوي عشق را شيوه سلوكي خود قرار داده، آنگونه كه ابن فارض درگام به گام مقامات عرفاني، آن را اساس كار خويش قرار داده است. عشق، نور جان و آرزويي است كه تمام آرزوها در آن نهفته است. و رهرو اين راه را، از بند حواس آزاد و در خالق نيكويي ها فاني مي گرداند.