فرايند همزيستي تا هم گرايي فكري فرهنگي علويان مهاجر با جامعه ايراني در منطقه جبال

چگونگي همزيستي بين ايرانيان و علويان مهاجر در قرون نخستين اسلامي، پرسش پيش روي اين جستار تاريخي است كه به شيوه توصيفي تحليلي انجام گرفته است. در پي ظلم خلفاي اموي و عباسي، علويان از جزيره العرب و عراق به ايران مهاجرت كردند. ازآنجا كه علويان به خاندان نبوت و امامت منسوب بودند، با توجه به مواضع سياسي و خصايص فردي و اجتماعي، مورد اقبال بوميان قرار گرفتند و چگونگي استقبال ايرانيان از آن ها همواره مورد توجه مورخان قرار گرفته است. گزارش هاي منابع تاريخي، مويد آن است كه بوميان در شهرهايي چون: قم، كاشان، آبه و ري، از اين مهاجران در زمينه مالي و تامين امنيت جاني به گرمي استقبال كردند كه نتيجه اين تعامل، به همزيستي و وحدت اجتماعي تجلي يافت و باعث تغييرات قابل ملاحظه اي در نحوه زندگي بوميان و مهاجران گرديد. اين هم گرايي، عامل مهمي در بسط و گسترش تشيع در عرصه سياسي، اجتماعي و فرهنگي در تاريخ ايران به شمار مي رود.