بررسي تطبيقي مباني و روش‌هاي حديث‌پژوهي جيمز رابسون و خوتير ينبل

حجم بسيار آثار حديث‌پژوهي مستشرقان و تأثيرگذاري آن در عرصۀ‌ جهاني، ضرورت بررسي و تحليل آراي آنان را مي‌طلبد. بررسي پژوهش‌هاي حديثي «جيمز رابسون» و «خوتير ينبل»، با فاصلۀ زماني حدود نيم قرن، با روش تحليلي و توصيفي، حاكي از توسعۀ مطالعات حديثي و تنوع در بهره‌گيري از روش‌هاي تاريخ‌گذاري روايات است. عدم اعتبار و اصالت احاديث، نگرش انتقادي به آثار رجالي و تلقي ناكارآمدي آن در نقد حديث، رشد وارونۀ اسناد، نگرش به احاديث به‌مثابۀ گفتمان در حال تكوين، مباني مشترك آنان و تقدم سند بر متن و مبنا قرار دادن برهان سكوت در ارزيابي احاديث، مهم‌ترين مباني مختصّ ينبل است. پژوهش‌هاي رابسون به شيوۀ توصيفي و به گونۀ گزارش‌هاي شبهه‌برانگيز است، حال آنكه ينبل از روش علّي و با رويكرد نقد و تحليل بهره گرفته و شيوۀ پژوهش‌هاي او «تحليل درون‌متني» است و واژه‌پردازي و بومي‌سازي اصطلاحات حديثي از ديگر اختصاصات اوست.