اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تعلق‌پذيري خنثي و ادراك سربار بودن افراد معتاد

The Effectiveness of Acceptance and Commitment-Based Therapy on Thwarted Belongingness and Perceived Burdensomeness of Addicts

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تعلق‌پذيري خنثي و ادراك سربار بودن افراد معتاد انجام گرفت. روش‌: پژوهش از نوع نيمه­ آزمايشي و با استفاده از طرح پيش ­ آزمون- پس­ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش، شامل افراد معتاد مراجعه كننده به كمپ ترك اعتياد همياران سلامت شهر اردبيل در سال 97 بود. روش نمونه ­گيري در اين پژوهش به صورت نمونه­ گيري در دسترس بود. بدين صورت كه از بين افراد مراجعه ­كننده به كمپ، تعداد30 نفر كه شرايط ورود به نمونه را دارا بودند انتخاب شدند و به پرسش­نامه‌ي نيازهاي بين‌فردي پاسخ گفتند و به طور كاملا تصادفي در 2 گروه 15 نفره گمارش شدند. گروه آزمايش 8 جلسه 90 دقيقه ­اي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند و گروه گواه مداخله‌اي دريافت نكردند. درپايان پرسشنامه نيازهاي بين‌فردي مجدداً در هر دو گروه اجرا شد و داده‌ها با روش تحليل كوواريانس تجزيه‌ و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تعلق‌پذيري خنثي و ادراك سربار بودن افراد معتاد تاثير دارد. نتيجه‌گيري: درمان مبتني بر پذيرش و تعهد براي كاهش احساس تعلق‌پذيري خنثي و ادراك سربار بودن افراد معتاد قابليت كاربرد دارد و مي‌تواند به عنوان مداخله ­اي روان ­شناختي مورد استفاده قرار گيرد.

Objective: The aim of this study was to investigate the effectiveness of acceptance and commitment therapy based on thwarted belongingness and perceived burdensomeness in addicts. Method: This study was a quasi-experimental study using a pretest-posttest design with a control group. The statistical population of the study consisted of addicts referred to Ardabil health assistants' withdrawal camp in 2018. The sampling method in this study was available sampling method. In this study, 30 people who were included in the sample were selected and answered the Interpersonal Needs Questionnaire and were randomly assigned to four groups of 15. The experimental group received 8 sessions of 90 minutes of acceptance and commitment based treatment and the control group did not receive any intervention. At the end of the questionnaire, interpersonal needs were again administered in both groups and the data were analyzed by covariance analysis. Results: The results showed that acceptance and commitment therapy had an impact on thwarted belongingness and perceived burdensomeness of the addicts. Conclusion: Acceptance and commitment therapy can be used to reduce the feeling of thwarted belongingness and the perceived burdensomeness of addicts and can be used as psychological intervention.