مقايسه كهن‌الگوي مرگ و نوزايي در آثار شفيعي‌كدكني و بديع صقور

كهن‌الگوها از اعماق ناخودآگاه جمعي بشر نشأت مي‌گيرند و اين امر موجب شده در ذهن و روان بشر اسطوره‌اي فراتر از مرزهاي جغرافيايي، جريان و سريان پيدا كند. در مقاله پيش رو سعي شده است بر اساس روش تحليلي ـ تطبيقي، كهن‌الگوي مرگ و نوزايي در دو مجموعه فارسي و عربي معاصر، بگذار كبوتر بخوابد سروده بديع صقور، شاعر سوري و مجموعه در ستايش كبوترها از شفيعي‌كدكني نقد و بررسي گردد. رهاورد اين جستار تبيين شباهت‌ها و برخي تمايزات قابل تأمّل در موضوع كهن‌الگوي مرگ و نوزايي در دو اثر مذكور است. موضوع مرگ و نوزايي در اين دو مجموعه به سه شكل قابل رديابي است؛ الف: رويكرد شاعر به موضوع مرگ بيشتر از توجه وي به مفهوم نوزايي است. ب: مرگ و نوزايي به شكل متعادل رخ مي‌نمايد. ج: ميزان توجه به مفهوم نوزايي بيش از توجه به موضوع مرگ است. مهم‌ترين نتايج اين پژوهش عبارتند از: بيشتر شعرهاي اين دو مجموعه بر تعادل ميان موضوع مرگ و نوزايي استوار هستند؛ البته توجه به مرگ در شعر بديع صقور چشمگيرتر است و شفيعي‌كدكني در اشعارش بر موضوع نوزايي تأكيد مي‌ورزد.