الگوي رشد ديني و اخلاقي دانشجويان دانشگاه علوم انتظامي امين

زمينه و هدف: مفهوم و معني تعليم و تربيت اخلاقي و ديني در طول تاريخ موردنظر و مداقه بسياري از صاحبنظران و انديشمندان تربيتي بوده است و اكنون نيز مورد توجه بسياري از روانشناسان، جامعه شناسان و فلاسفه و متكلمان و مربيان تربيتي است. هدف اصلي پژوهش، ارائه ­الگوي رشد تربيت ديني و اخلاقي در دانشجويان دانشگاه علوم انتظامي امين بوده است.روش: روش پژوهش از نوع توصيفي-تحليلي است كه به‌صورت پيمايشي انجام‌شده است. جامعه آماري شامل: اعضاي هيئت‌علمي، مديران و دانشجويان دانشگاه علوم انتظامي امين تهران بوده است. نمونه آماري از طريق روش نمونه‌گيري هدفمند (n=15) انتخاب گرديد. جهت دستيابي به اهداف تحقيق مصاحبه باز پاسخ با نمونه آماري گرفته است كه در طي آن 6 مقوله كلي،17 مؤلفه و بيش از 230 خرده مقوله (كدباز) شناسايي شد. جهت توصيف يافتهها، پس از انجام استخراج مضامين از سند تحول بنيادين تعليم­ و تربيت و مصاحبه‌هاي انجام‌شده و دسته‌بندي داده‌ها، فرآيند تجزيه‌وتحليل داده‌ها از طريق تحليل داده ­بنياد كدگذاري باز، محوري و انتخابي انجام و سپس، مضامين كلان نام­گذاري و مدل مفهومي تحقيق ارائه گرديده است.يافته ها: مطابق يافته‌هاي تحقيق شرايط علي مؤثر بر رشد ديني و اخلاقي شامل شبه گستري ديني، الگوسازي جوانان و هويت ديني، عوامل مداخله‌گر شامل تعارض رسانه‌اي، مسائل اقتصادي و تبليغات ضد دين و عوامل زمينه‌اي شامل تعامل دانشگاه و حوزه علميه، تخصص اساتيد و اعتبار منابع درسي است همچنين راهبردهاي اين تحقيق براي رشد تربيت اخلاقي و ديني شامل فرهنگ‌سازي، آموزش همه‌جانبه اخلاق ديني، تقويت مذهبي و گسترش ايدئولوژي ديني بوده است كه پيامدهاي آن اخلاق‌گرايي، ارتقاي قدرت فهم و استدلال و پايداري ارزش‌ها گرديده­است.نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج به‌دست‌آمده به مسئولين پيشنهاد مي‌گردد كه در جهت ارتقاي رشد تربيت ديني و اخلاقي شرايط علي، عوامل زمينه‌اي، عوامل مداخله‌گر و راهبردها را به‌عنوان يك نظام‌نامه راهنمايي براي توسعه رفتار ديني و اخلاقي دانشجويان دانشگاه مدنظر قرار دهند.