نقش سياست‌هاي فناوري و نوآوري در تسهيل و تسريع فرارسي فناورانه

فرارسي فناورانه در معناي مرسوم، به كاهش شكاف فناوري ميان كشورهاي عقب‌تر و كشورهاي پيشرو اطلاق مي‌شود كه مي‌تواند باعث كاهش شكاف درآمد سرانه و افزايش نرخ رشد اقتصادي گردد. سياست‌هاي دولت در زمينه‌هاي فناوري و نوآوري نقش چشم‌گيري در فرارسي فناورانه در كشورهاي در حال توسعه و ديرآيند بازي مي‌كنند. اين موضوع ريشه در اهميت و ضرورت هم‌تكاملي سياست‌ها با توسعه فناوري‌ها در بخش‌هاي مختلف صنعتي دارد. مطالعه و بررسي تجارب اقتصادهاي نوظهور در زمينه فرارسي فناورانه نشان مي‌دهد كه كشورها براي رسيدن به فرارسي، ناگزير به حركت از سياست‌هاي صنعتي و تجاري به سمت سياست‌هاي فناوري و نوآوري هستند. به بيان ديگر، با ابزارهاي قديمي مبتني بر تعرفه و نرخ ارز نمي‌توان به فرارسي فناورانه رسيد و دولت در اين ميان نيازمند مداخله فعال‌تر با تمركز بر توانمندسازي بنگاه‌ها و سوق دادن آنها به سمت استفاده از پنجره‌هاي فرصتي است كه عمدتاً ناشي از تغييرات فناوري هستند. در اين مقاله، پس از بررسي مفهوم فرارسي و ارائه چارچوبي مفهومي از نقش دولت در آن، تجربه صنعتي شدن كشورهاي مختلف را از اين زاويه بررسي خواهيم كرد. اين تجربه نشان داده كه در صورت عدم انسجام سياستي و عدم توجه به پنجره فرصت‌هاي ناشي از تغييرات فناوري، اقدامات دولتها منجر به فرارسي فناوري در سطح بين‌المللي نخواهد شد.