آميزه‌‌هاي سياستي براي علم، فناوري و نوآوري

پيچيدگي مسائل در نظام نوآوري از يك سو و افزايش تنوع ابزارهاي سياستي از سوي ديگر، موجب شده كه تمركز سياست‌گذاران از يافتن بهترين ابزارهاي سياستي به توسعه سبدي از ابزارها كه در كنار يكديگر و در تركيب با هم بيشترين تأثير مثبت ممكن بر هدف سياستي را داشته باشند تغيير كند. اين تغيير تمركز ذيل مفهوم «آميزه سياستي» مطرح شده است. مفهومي كه به تأثيرات متقابل و وابستگي بين ابزارهاي سياستي مختلفي كه ميزان تحقق اهداف سياستي را تحت تأثير قرار مي‌دهند اشاره دارد. طراحي آميزه سياستي بايد به گونه‌اي باشد كه حداكثر هم‌افزايي و حداقل تأثيرات متناقض بالقوه بين ابزارهاي سياستي به منظور بيشينه‌سازي اثربخشي آميزه رعايت شود. استخراج دقيق تأثيرات متقابل ابزارهاي سياستي در عمل به پياده‌سازي آميزه و انجام ارزيابي‌هاي حين و پس از اجرا وابسته است. به همين دليل طراحي آميزه‌ها فرآيندي پويا و وابسته به بازخوردهاي حاصل از اجراي آنهاست. اين مهم در كنار تعدد گزينه‌هاي موجود، لزوم استفاده از رويكردهاي نظام‌مند براي طراحي آميزه‌هاي سياستي را آشكار مي‌‌سازد.