تحليل كاربست مؤلفه‌هاي وحي و سنت در گشايش مسائل وحي در فلسفه صدرايي

وحي در نظر ملاصدرا، اتصال و اتحاد روح نبي با عالم عقل و خيال‌ است. براي اينكه اين اتصال صورت گيرد، انسان بايد ضمن بي‌توجهّي به‌ اميال حيواني و نباتي، به ادراك‌هاي عقلي روي بياورد و عقل را بر اميال‌ حيواني حاكم نمايد. ملاصدرا براي اثبات اين مسأله، از مباني فلسفي خود مانند اتحاد عقل و عاقل و معقول و مراتب وجودي عقل، خيال و حس استفاده مي‌كند و بدين ترتيب نواقص نظريه مشّايين را برطرف مي‌نمايد. مقاله حاضر با روش توصيفي- تحليلي در صدد بررسي شيوه برخورد و مواجهه ملاصدرا با مؤلفه وحي(آيات) و سنت(روايات) در حل مسائل فسلفي است.