ارتباط سفتي مفصل با ريسك بروز آسيب در اجراي فرود

زمينه و هدف: سفتي يكي از خواص مكانيكي ساختارهاي بدن انسان است كه نقش مهمي در بيومكانيك حركات ورزشي داشته و مي‌تواند بر ريسك بروز آسيب اثر‌گذار باشد. هدف از انجام اين تحقيق، تعيين ارتباط سفتي مفاصل زانو و مچ‌پا با ريسك بروز آسيب در اجراي فرود بود. روش بررسي: ۲۰ دانشجوي پسر فعال و سالم رشته تربيت‌بدني و علوم‌ ورزشي به‌طور داوطلبانه در اين تحقيق شركت كردند. آزمودني‌ها هاپينگ عمودي به سه شيوه دوطرفه، يك‌طرفه روي پاي برتر و يك‌طرفه روي پاي غيربرتر و با سه استراتژي ترجيحي، كنترلي و بيشينه را براي تعيين متغيرهاي سفتي مفاصل مچ‌پا و زانو و آزمون فرود تك‌پا از روي سكو را براي تعيين متغيرهاي منتخب بيومكانيكي مرتبط با ريسك بروز آسيب اجرا كردند. ارتباط سفتي مفاصل زانو و مچ‌پا با متغيرهاي منتخب بيومكانيكي در اجراي فرود از طريق آزمون همبستگي پيرسون با سطح معناداري 0/05 تعيين شد. يافته‌ها: از بين متغيرهاي سفتي مفصل مچ‌پا و سفتي مفصل زانو حين اجراي هاپينگ با استراتژي‌هاي مختلف (استراتژي كنترلي، ترجيحي و بيشينه)، سفتي مچ‌پا حين اجراي هاپينگ ترجيحي و بيشينه يك‌طرفه با متغير اوج مؤلفه عمودي نيروي عكس‌العمل زمين و نرخ بارگذاري رابطه معنادار و مثبت و سفتي مچ‌پا حين اجراي هاپينگ كنترلي دوطرفه با متغير انرژي جذب ‌شده مكانيكي رابطه معنادار و منفي داشت (P 0/05). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي تحقيق، مي‌توان بيان كرد كه سفتي زياد مفصل مچ‌پا موجب افزايش ريسك بروز آسيب‌هاي استخواني مانند استئوآرتريت زانو و استرس فراكچر مي‌شود، در حالي‌كه سفتي كم مفصل مچ‌پا ريسك بروز آسيب‌هاي بافت نرم را افزايش مي‌دهد.