سنجش و ارزيابي زيست پذيري محلات شهري مطالعه موردي: منطقه 15 كلان‌شهر تهران

«افزايش جمعيت شهرنشين» در طول چند دهه گذشته، هرچند مزايايي براي ساكنان شهرها به ارمغان داشته، اما اين پديده بسياري از شهرها و ساكنان را با مسائل و چالش‌هايي در زمينه‌هاي اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، زيستي و كالبدي روبرو ساخته است. تداوم اين وضعيت موجب فاصله گرفتن شهرها از وضعيت پايداري و تنزل كيفيت زيست و زندگي ساكنان شده است.. بر اين مبنا، «زيست پذيري شهري» به‌عنوان يكي از رويكردهاي برآمده از مبحث توسعه پايدار، و به‌منظور حل چالش‌ها و مسائل شهري مطرح گرديد. بر اين اساس، تحقيق حاضر به سنجش و ارزيابي زيست پذيري شهري در محلات منطقه 15 شهر تهران پرداخته است. روش تحقيق توصيفي پيمايشي باهدف كاربردي است و داده‌هاي موردنياز تحقيق از طريق جمع‌آوري پرسش‌نامه ساكنان فراهم‌شده است. نتايج نشان مي‌دهد امتياز زيست پذيري در منطقه با استفاده از آزمون t تك نمونه‌اي و با در نظر گرفتن عدد 3 به‌عنوان حد متوسط، برابر با 2.46 به‌دست‌آمده است كه در بين ابعاد 5 گانه موردبررسي، بعد مديريتي با امتياز 1.78 و بعد اجتماعي فرهنگي با امتياز 2.81 به ترتيب داراي بدترين و بهترين وضعيت زيست پذيري در محله بوده‌اند. همچنين نتايج مدل كوپراس نشان داد در بين محلات منطقه 15، محله ابوذر با امتياز 0.0576 و محله مينابي با امتياز 0.0476 به ترتيب بهترين و بدترين محلات منطقه 15 ازنظر شاخص‌هاي زيست پذيري بوده است.