سنجش روابط علي بين ادراك دانشجويان ازكيفيت تدريس اعضاي هيئت‌علمي و خودراهبري يادگيري آنان به روش مدل يابي معادلات ساختاري

هدف: هدف پژوهش حاضر، سنجش روابط علي بين ادراك دانشجويان از كيفيت تدريس اساتيد و خودراهبري يادگيري آنان بود. روش: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بوده و جامعه آماري پژوهش را كليه دانشجويان كارشناسي و كارشناسي ارشد علوم تربيتي دانشگاه اصفهان به تعداد 363 نفر در سال 96-1395 تشكيل مي‌دادند. حجم نمونه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان به تعداد 186 نفر تعيين گرديد. روش نمونه‌گيري، تصادفي طبقه‌اي متناسب با حجم بود. براي جمع‌آوري اطلاعات از دو پرسشنامه يادگيري خودراهبر Williamson (2007) و كيفيت تدريس Seraj (2002) استفاده شد. روايي و پايايي پرسشنامه‌ها بررسي و تائيد شد. نتايج: يافته‌ها نشان داد ‌كه يادگيري‌خودراهبري دانشجويان و كيفيت تدريس اساتيد در حد متوسط به بالا مي‌باشد؛ و دانشجويان كارشناسي ارشد نسبت به دانشجويان كارشناسي از راهبردهاي يادگيري خودراهبر بيشتر استفاده مي‌نمايند. همچنين نتايج ضرايب همبستگي نشان داد كه بين كيفيت تدريس و ابعاد آن با يادگيري‌خودراهبر دانشجويان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد.