تدوين مدل خودناتوان سازي تحصيلي پنجم ابتدايي

هدف: هدف از انجام اين پژوهش تدوين و آزمون مدل رابطه بين سبك‌هاي مقابله‌اي و خودناتوان‌سازي تحصيلي با در نظر گرفتن نقش ميانجي تاب‌آوري و اميدواري بود. روش: روش انجام اين پژوهش توصيفي همبستگي از نوع مدل معادلات ساختاري بود. جامعه آماري تحقيق حاضر شامل كليه دانش آموزان دختر و پسر دوره دوم متوسطه آموزش و پرورش شهرستان كامياران در سال تحصيلي 1397-1396 بود، كه براساس قاعده مولر براي نمونه گيري در مدل هاي ساختاري، 330 نفر به روش تصادفي خوشه‌اي انتخاب شد. از مقياس هاي خودناتوان سازي تحصيلي، تاب آوري تحصيلي، پرسشنامه اميدواري اشنايدر و مقياس راهبردهاي مقابله‌اي لازاروس براي گردآوري داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان داد كه اثر سبك هاي مقابله اي بر اميدواري و تاب آوري مثبت و معني دار مي باشد. همچنين اثر مستقيم سبك هاي مقابله اي بر خودناتوان سازي منفي و معني دار مي باشد. اثر تاب آوري بر خودناتوان سازي و اميدوراي بر خودناتوان سازي منفي و معني دار مي باشد. نتايج اين پژوهش حاكي از اهميت منابع مقابله اي در كاهش خودناتوان سازي و افزايش موفقيت تحصيلي مي باشد.