فرايند سياست گذاري اچ آي وي/ ايدز در ايران: بخش اول تحليل دستورگذاري اچ آي وي/ ايدز با كاربرد چارچوب كينگدان

زمينه: دستورگذاري فرآيندي است كه در آن امور معيني از موضوعات بالقوه مطرح در جامعه مورد توجه سياست گذاران قرار گرفته و در دستوركار قرار مي‌گيرد. هدف اين مطالعه تبيين و ارائه درك بهتر از چگونگي قرار گرفتن اچ آي وي/ ايدز در دستوركار سياست گذاري سلامت در ايران است. روش كار: در يك مطالعه كيفي اكتشافي و گذشته نگر بر پايه چارچوب جريانات چندگانه و به منظور تحليل چگونگي قرار گرفتن ايدز در دستوركار سياست گذاري سلامت، تعداد 32 مصاحبه نيمه ساختاريافته با افراد مطلع كليدي و ذينفعان متعدد اچ آي وي/ ايدز در ايران انجام و 30 سند سياستي تحليل شد. با استفاده از روش تحليل چارچوبي و بهره گيري از نرم افزار MAXQDA، داده ها تحليل شدند. يافته ها: سه جريان مشكل، سياست (راه حل) و سياسي در خصوص اچ آي وي/ ايدز شناسايي و چگونگي ظهور و تداوم آن ها در طول زمان تشريح شد. سپس چگونگي باز شدن پنجره سياست و نحوه پيوند زدن اين جريان ها توسط كارآفرينان سياست، به منظور ورود موضوع به دستور كار سياست گذاري در ايران تبيين گرديد. نتيجه گيري: فرض مستقل بودن اين سه جريان از هم، در اين مطالعه مورد ترديد قرار گرفت. همچنين اين نظريه در تبيين نقش كارآفرينان سياست در هنگام گشوده شدن پنجره سياست، ابهامات و محدوديت هايي دارد و به خوبي قادر به تبيين فعل و انفعالات صورت گرفته در اين مقطع مهم نيست. پژوهشگران ديگر مي توانند با رويكرد يادگيري از طريق انجام دادن به تعديل اين نظريه بپردازند.