بررسي كيفيت زندگي و وضعيت سلامت عمومي در زنان متأهل مبتلا به ديابت نوع دوم در شهر تبريز

زمينه و اهداف: ديابت نوع 2، بيماري مزمني است كه عوارض متابوليك جدي به جا مي گذارد. اين عوارض باعث افزايش بار بيماري در جامعه و كاهش كيفيت زندگي بيماران مبتلا مي شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي ابعاد هشت گانه كيفيت زندگي و سلامت عمومي در زنان مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر تبريز، صورت پذيرفت. مواد و روش ها: مطالعه حاضر مقطعيتوصيفي است. جامعه پژوهش شامل كليه بيماران زن مبتلا به ديابت نوع 2 بود. حجم نمونه در جامعه مورد مطالعه، تعداد 300 نفر براساس روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه سلامت عمومي گلدبرگ و پرسش نامه زمينه يابي سلامت وير و شربورن SF36 بود. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون ناپارامتري دوجمله‌اي استفاده شد. يافته ها: براساس نتايج به دست آمده از پژوهش، 58درصد از زنان مبتلا به ديابت نوع 2 داراي اختلال در سلامت رواني بودند. همچنين نتايج نشان داد، كه 6درصد از زنان مبتلا به ديابت نوع 2 داراي علائم جسماني شديد، 9درصد اضطراب، 2درصد اختلال در عملكرد اجتماعي و 1درصد افسردگي بودند. همچنين، ميانگين مؤلفه هاي كيفيت زندگي براي عملكرد جسمي برابر 57/30، ايفاي نقش جسمي 57/89، ايفاي نقش هيجاني 57/54، سرزندگي برابر 56/08، سلامت رواني برابر 60/29، عملكرد اجتماعي برابر 63/97، درد بدني برابر 56/91 و سلامت عمومي برابر با 53/16 با به دست آمد. نتيجه گيري: ديابت بيماري مزمني است كه سلامت روان بيماران را تحت تأثير قرار مي دهد. براين اساس بهتر است در برنامه هاي درماني بيماري ديابت، به وضعيت سلامت رواني و كيفيت زندگي بيماران نيز توجه لازم به عمل آيد.