اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر وسوسه مصرف و احتمال لغزش در بيماران وابسته به مت‌آمفتامين

مقدمه: امروزه، سوء‌مصرف مواد به يكي از مشكلات اساسي در جوامع تبديل شده و شيوع آن در بين جوانان بيشتر شده است. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر وسوسه مصرف و احتمال لغزش در بيماران وابسته به مت‌آمفتامين بود. روش: در مطالعه حاضر از طرح تجربي تك‌موردي از نوع خط پايه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. سه نفر از بيماران مرد وابسته به مت‌آمفتامين كه در سال 1396 به اداره بهزيستي تكاب و مركز ترك اعتياد اين شهرستان مراجعه كرده بودند از طريق مصاحبه تشخيصي و مصاحبه باليني ساختاريافته و به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. از ابزارهاي پژوهش مانند مصاحبه باليني ساختاريافته (SCID)، پرسشنامه ويژگي‌هاي جمعيت‌شناختي، آزمايش ادرار، مقياس پيش‌بيني بازگشت (RPS) و پروتكل انفرادي ACT براي افراد سوء مصرف كننده مواد استفاده شد. نتايج به‌دست‌آمده به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا (RCI)، فرمول درصد بهبودي، بهبود باليني معنادار و سنجش عملياتي موردبررسي قرار گرفت. يافته‌ها: داده‌هاي به‌دست‌آمده نشان داد كاهش ميزان وسوسه مصرف و احتمال لغزش در بيماران ازلحاظ آماري (در سطح 0.05)، باليني و سنجش عملياتي معنادار است. نتيجه‌گيري: درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در كاهش ميزان وسوسه مصرف و احتمال لغزش در بيماران وابسته به مت‌آمفتامين مؤثر است و با توجه به اينكه اين روش درماني انعطاف‌پذيري روان‌شناختي را در بيماران بالا مي‌برد، مي‌توان از آن در درمان وابستگي به مت‌آمفتامين استفاده كرد.