تدوين مدلي مفهومي از عوامل محيطي مؤثر بر امنيت مجتمع هاي مسكوني (مطالعه موردي: مجتمع هاي مسكوني همدان)

زمينه و هدف: امنيت از نيازهاي اساسي هر جامعه اي به شمار مي آيد. امنيت پژوهي، حوزه اي در راستاي ايجاد يك وضعيت بهينه جهت زندگي افراد در فضاهاي زيستي و از جمله مجتمع هاي مسكوني مي باشد. فرض اين مقاله بر اين است كه مي توان با استناد به نتايج پژوهش هاي اخير در باب رابطه متقابل محيط و رفتار انسان، الگويي جهت پيشگيري از جرم به عنوان يك رفتار ناهنجار و ارتقاء امنيت مجتمع هاي مسكوني تدوين كرد. روش بررسي: اين پژوهش، با رويكردي كيفي، نخست از طريق تحليل محتواي متن به پيشينه مباحث پيشگيري از جرم از طريق عوامل كالبدي محيط و امنيت پرداخته، سپس از طريق مطالعه موردي با رويكردي تفسيري و روش تحليلي مقايسه اي، عوامل محيطي تآثير گذار بر امنيت مجتمع هاي مسكوني را شناسايي كرده است. هر سه ابزار مشاهده مستقيم، مصاحبه و پرسشنامه در جمع آوري اطلاعات به كار گرفته شده اند. نتيجه گيري: نتايج پژوهش كه در قالب مدلي از عوامل تأثير گذار بر امنيت مجتمع هاي مسكوني ارايه شده، نشان مي دهد عوامل اجتماعي، اقتصادي و ويژگي هاي عوامل كالبدي محيط كه منجر به نظارت طبيعي، كنترل دسترسي، قلمرو گرايي و تصوير مطلوب مي شوند، در امنيت مجتمع هاي مسكوني مورد مطالعه نقش مهمي دارند.