ارائه الگوي الزامات خط ‌مشي‌گذاري آينده‌محور براي صنعت نفت ايران

پژوهش حاضر با هدف شناسايي الگوي الزامات خط‌مشي‌گذاري آينده‌محور در صنعت نفت ايران انجام گرفته است. با توجه به عدم توسعه نظري كافي در اين زمينه، از روش كيفي و استراتژي نظريه زمينه‌اي بهره گرفته شد و 21 مصاحبه عميق با طيف متنوعي از خبرگان شاغل در صنعت، مراكز سياستگذاري خارج از صنعت از جمله در مجلس شوراي اسلامي و مركز پژوهش‌هاي مجلس و نيز اساتيد دانشگاه انجام گرفته است. تحليل داده‌ها منجر به ظهور 277 كد اوليه، 31 مقوله فرعي و 10 مقوله اصلي و نهايتا نمودار منطقي ارتباط بين مقوله‌ها و 4 گزاره (فرضيه) اصلي گرديد. در نتيجه ابعاد و شاخص‌هاي «خط‌مشي‌گذاري آينده‌محور» و نيز سه دسته الزامات «ساختاري»، «فرايندي» و «محتوايي» به عنوان شرايط لازم آن شناسايي گرديد. راهبردهاي «ايجاد نظام برآورد تغيير» و «ايجاد نظام واكنش به تغيير» نيز به عنوان راهبردهاي پيشبرد خط‌مشي‌گذاري آينده‌محور شناسايي گرديد. نهايتا اينكه مشخص گرديد دو دسته عوامل زمينه‌اي «زمينه محيط اختصاصي» و «زمينه عمومي» بر خط‌مشي‌گذاري آينده‌محور تاثير مي‌گذارد و اينكه اجراي استراتژي‌ها دو دسته پيامدهاي «فردي» و «سازماني» به دنبال دارد.