سياست صلح طلبي شاهان سده پاياني صفوي نسبت به دولت عثماني، 1038-1135ق (با استناد به متن مكتوبات)

مناسبات صفويه و عثماني كه تا پيش از معاهده صلح زهاب(1049ق./1639م.) از ماهيت دوگانه جنگ و صلح برخوردار بود، پس از اين معاهده به دلايل مذهبي، سياسي نظامي، اقتصادي و ضرورت هاي عيني و عقلاني، به رابطه تعاملي و هم گرايي مبتني بر صلح و صلاح تغيير يافت و تا پايان حيات سياسي دولت صفويه ادامه پيدا كرد. هدف اصلي مقاله حاضر، بررسي سياست صلح طلبي صفويان نسبت به دولت عثماني در سده پاياني، است كه به روش توصيفي ـ تحليلي انجام شده است. يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه راهبرد اصلي سياست خارجي صفويان نسبت به حكومت عثماني در اين دوره، اصل صلح و هم زيستي مسالمت آميز و پاي بندي به معاهده زهاب بود. .اين سياست، متأثر از برخي آموزه هاي ديني و واقعيت هاي عيني بود كه در موجوديت و بقاي دولت صفوي تأثيرگذار بودند.