جوّ نوآوري و خلاقيت كاركنان، گرايش كارآفرينانه و كارآفريني درون سازماني: مدلي براي تبيين نقش رهبري تحول آفرين

زمينه و هدف: اين پژوهش با هدف مطالعه رهبري تحول‌آفرين و نحوه تعامل آن با خلاقيت، جوّ نوآوري، گرايش كارآفرينانه و كارآفريني درون‌سازماني بر اساس ادراك كاركنان صنعت هواپيمايي كشوري انجام شد. روش‌شناسي: پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي و از حيث شيوه گردآوري داده‌ها، توصيفي ـ همبستگي است. جامعه آماري شامل كليه كارشناسان و مديران شركت هواپيمايي آتا با حداقل مدرك كارشناسي به تعداد 700 نفر بود كه با استفاده از جدول مورگان و روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي 248 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد. روايي پرسشنامه با استفاده از روايي محتوايي و تحليل عاملي تأييدي و پايايي آن با استفاده از آلفاي كرونباخ تاييد شد. براي تحليل داده‌ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري و الگوريتم حداقل مربعات جزئي (PLS) استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها بيانگر تأثير مثبت رهبري تحول‌آفرين بر جوّ نوآوري سازمان، جوّ نوآوري بر خلاقيت كاركنان و نقش ميانجي جوّ نوآوري در رابطه بين رهبري تحول‌آفرين و خلاقيت كاركنان بود. همچنين، نتايج حاكي از تأثير مثبت خلاقيت كاركنان بر كارآفريني درون‌سازماني، گرايش كارآفرينانه بر كارآفريني درون‌سازماني و نقش تعديلگر رهبري تحول‌آفرين در رابطه بين گرايش كارآفرينانه و كارآفريني درون‌سازماني بود. نتيجه‌گيري: با توجه به تاثير رهبري تحول‌آفرين بر خلاقيت، نوآوري و كارآفريني در انتخاب كاركنان شايستگي‌هاي رهبري تحول آفرين مورد توجه قرار گيرد.