آسيب‌شناسي سياستگذاري در آموزش عالي ايران: مطالعه موردي شيوه‌هاي سنجش و پذيرش دانشجويان دكتري رشته روابط بين‌الملل

در چند سال اخير در سياست آزمون و پذيرش دانشجويان دكتري در رشته روابط بين الملل تغييراتي صورت گرفته است: امكان پذيرش دانشجو از رشته‌هاي متعدد به جاي رشته‌هاي مرتبط، افزايش تعداد پذيرش، تبديل آزمون از شكلي كاملاً غيرمتمركز به شكلي كمابيش متمركز يا نيمه-متمركز، تبديل آزمون تشريحي– تحليلي به آزموني كاملاً يا عمدتاً تستي چهارجوابي در قالب مجموعه علوم سياسي واتكا بر رزومه علمي. اين عوامل بعضاً در پيوند با يكديگر بوده و داراي اثر تعاملي نيز هستند. هدف اين مقاله آن است كه نشان دهد اين تغييرات سياستگذارانه چه نكات مثبت و منفي‌ در خود دارد. استدلال اصلي مقاله اين است كه اين تحولات در ابعادي باعث كاهش سطح كيفيت دانشجويان پذيرفته-شده و به تبع آن فارغ‌التحصيلان رشته مي‌شود. در بررسي اين موضوع از داده‌هاي كمي و كيفي موجود، تحليل پرسش‌هاي امتحاني، مصاحبه با اساتيد و دانشجويان و نيز تجربه شخصي استفاده خواهد شد.