جايگاه هيأت عالي حل اختلاف و تنظيم روابط قواي سه گانه در دادرسي اساسي

دادرسي اساسي به عنوان سازوكاري براي تضمين منحرف نشدن از قانون اساسي و صيانت از برتري اين قانون در سلسله مراتب قواعد حقوقي، دو كاركرد اصلي دارد: نظارت بر مصوبات قوه مقننه از نظر مغايرت نداشتن با قانون اساسي و رفع تعارض در صلاحيت ها ميان نهادهاي عمومي. با اين حال، در ايران به دليل نبود ساختاري نهادينه درباره كاركرد دوم، اين موضوع چندان در كانون توجه پژوهشگران حقوق عمومي قرار نگرفته است. اما به نظر مي رسد در پي تاسيسي به نسبت نوظهور در نظام حقوقي جمهوري اسلامي ايران به نام «هيات عالي حل اختلاف و تنظيم روابط قواي سه گانه» كه مستند به بند 7 اصل 110 قانون اساسي و حكم مندرج در ذيل اين اصل با ابتكار رهبري شكل گرفت، زمان آن فرارسيده است كه به اين كاركرد دادرسي اساسي نيز توجه شايسته اي معطوف شود. ازآن جا كه هيات عالي حل اختلاف و تنظيم روابط قواي سه گانه وظيفه اي جز رفع تعارض در صلاحيت ها بر مبناي قانون اساسي بر عهده ندارد، اين مقاله به روش تحليلي و تطبيقي، از يك سو، كاركرد هيات مذكور را در مقام دادرسي اساسي شناسايي كرده و از سوي ديگر، با بررسي تطور سازوكار حل اختلاف در نظام جمهوري اسلامي ايران، همچنين مقايسه ماهيت حقوقي و صلاحيت هاي كنوني هيات يادشده با نهادهاي مشابه در ديگر كشورها، چشم انداز تبديل آن به نهادي اساسي در بازنگري قانون اساسي را مطمح نظر قرار داده است

no abstract