رويكرد ابن عربي در مواجهه با تقابل هاي معرفتي

تقابل‌هاي معرفتي در صورت پافشاري طرفين بر حقانيت خويش و باطل پنداشتن ديگر آراء و عقايد، غالباً به درگيري و نزاع ختم مي‌شود و در صورت چشم‌پوشي يكي از آنها از عقيده خويش و پذيرفتن بي‌قيدوشرط ديگر عقايد، به حاكميت و سلطۀ ديگران مي‌انجامد. در اين زمينه، ابن‌عربي راهكار سومي را برمي‌گزيند. او به رغم پايبندي به عقيده خود، به ديگر عقايد همچون فرصتي جهت تعالي و معرفت بيشتر مي‌نگرد. در نظام فكري ابن‌عربي، هر موجودي به لحاظ هستي‌شناخت، مظهر اسم يا اسمائي از حق تعالي است و از حيث معرفت‌شناختي درك او از حق وابسته به ميزان استعداد او در دريافت تجليات الهي است. ابن‌عربي با گره زدن اختلاف آراء و عقايد به اختلاف استعدادها و تجليات، ايدۀ دست نيافتني بودن تمامِ حقيقت را پذيرفته است و اين ايده مي‌تواند از مهم‌ترين مباني او در نوع مواجهه با تقابل‌هاي معرفتي باشد.