نگاهي انتقادي به تفسير درمان‌گرانه (ضدمتافيزيكي) از تراكتاتوس، و خوانش كركگوري از ويتگنشتاين اول

در برابر تفسير سنتي از تراكتاتوس، كه مطابق آن گزاره‌هاي بي‌معناي تراكتاتوس به دو دستۀ بي‌معناي گمراه‌كننده و بي‌معناي روشنگر تقسيم مي‌شوند، در دهۀ 1980 تفسير جديدِ درمانگرانه (ضدمتافيزيكي) از تراكتاتوس شكل گرفت كه به مخالفت با اين ايدۀ مركزي تفسير سنتي پرداخت و گفت اولاً تراكتاتوس ميان گزاره‌هاي بي‌معنا هيچ تفكيكي قائل نمي‌شود و همۀ بي‌معناها را بي‌معناي محض مي‌داند و در يك دسته قرار مي‌دهد، ثانياً هدف تراكتاتوس نه انتقال يك معرفت نظري، بلكه القاي يك بينش عملي است. جيمز كونانت، به عنوان يكي از مهم‌ترين چهره‌هاي اين نوع از تفسير، معتقد است كه ويتگنشتاين متقدم و كركگور به نحوي بنيادين همسو هستند و تراكتاتوس را بايد كاملاً هم‌راستا با كتاب آخرين پي‌نوشت غيرعلمي كركگور در نظر گرفت و فهميد. در اين مقاله، ضمن توضيح برخي از مهم‌ترين مفردات تفسير درمانگرانه از تراكتاتوس، ديدگاه كونانت در مورد خوانش كركگوري از ويتگنشتاين متقدم را بيان خواهم كرد، كه مطابق آن ويتگنشتاين و كركگور قول به «حقايق بيان‌ناپذير» را ناسازگار مي‌دانند و آن را همچون نوعي بيماري تلقي مي‌كنند كه بايد به درمان آن پرداخت. در پايان نيز به ارزيابي اين تفسير از ويتگنشتاين متقدم خواهم پرداخت و نشان خواهم داد كه اولاً اين تفسير در درك مراد ويتگنشتاين از «بي‌معنا» به خطا رفته، و ثانياً به آن معنايي كه خود اين تفسير به مفهوم «بي‌معنا» نسبت مي‌دهد نمي‌تواند پايبند بماند.