ناكارآمدي دلايل منطقي در تغيير تصميم هاي اخلاقي

هدف اين پژوهش بررسي اثر دليل‎هاي منطقي بر تصميم‎گيري‎هاي اخلاقي بود.فراخوان شركت در پژوهش به نشاني ايميل 75هزار نفر از ساكنان شهر تهران و حومه فرستاده شد كه 765 نفر داوطلب شركت در اين پژوهش شدند. ابزار پژوهش يك دوراهي اخلاقي (استنلي، روقرتي، يانگ، هن و دبريگارد، 2018) بود. در يك طرح تجربي از آزمودني‎ها خواسته شد تا پاسخ دهند اگر در اين دوراهي اخلاقي قرار بگيرند، كدام‌يك از دو راه را بر مي‎گزيدند (تصميم نخستين). سپس آزمودني‎ها به‌طور تصادفي به سه گروه گمارده شدند: به يك گروه دليل‎هاي موافق تصميم نخستين، به يك گروه دليل‎هاي مخالف تصميم نخستين، و به يك گروه همه دليل‎ها (موافق و مخالف) داده شد و از هر سه گروه خواسته شد كه اين دليل‎ها را ارزيابي كنند. سپس از آزمودني‎ها خواسته شد دوباره يكي از دو راه را برگزينند (تصميم پاياني). آزمون دقيق فيشر، تحليل رگرسيون لُجيستيك و تحليل واريانس نشان داد كه تعداد بسيار كمي از آزمودني‎ها پس از بررسي دليل‎ها، تصميم نخستين خود را تغيير دادند. تصميم نخستين، بخش بزرگي از واريانس تصميم پاياني را تبيين كرد و آزمودني‎ها دليل‎هاي موافق تصميم نخستين خود را بهتر از دليل‎هاي مخالفِ آن ارزيابي كردند. اين يافته‎ها نشان مي‎دهد كه دليل‎هاي منطقي به تغيير تصميم‎هاي اخلاقي افراد كمكي نمي‎كند.