فضاي ظهور منجي موعود در عرصه شعر فارسي

شعر، بازتاب و عصاره عقيدتي و فرهنگي يك جامعه است. شعرا در سروده‌هايشان بر مواردي تأكيد دارند كه مكنونات قلبي يا انتظارات و آرزو‌هاي آن‌ها را دربر مي‌گيرد. ظهور مصلح جهاني به عنوان يك آرمان و وعدۀ الهي همواره مد نظر شعرا و عرفا قرار گرفته است و در اين ميان تمايزي بين فرق مختلف، مذاهب مختلف و ممالك مختلف ديده نمي‌شود. البته اين مورد در دوره‌هاي مختلف نوسان دارد و در عين حال در بين طبقات مختلف سرايندگان زبان فارسي از قبيل شاعران درباري و آييني اين تفاوت قابل رصد است، تا جايي‌كه بخش درخور توجهي از شعر شاعران مذهبي را در قالب شعر انتظار يا غيبت مي‌توان منفك كرد و مجموعه‌اي كامل فراهم ساخت. نويسنده در اين مجال بر آن است كه با سيري كلي فضاي سروده‌هاي مهدوي و ويژگي‌هاي آن‌ها را به تحرير درآورد.