تحليل جهت‌نماي «ذكر» در آرايه انگشتر، در سيره معصومان

پرسش اصلي مقاله حاضر، اين است: آرايه «انگشتر» در سيره پيامبر؟ص؟ و اهلبيت؟عهم؟ چه نسبتي با «ذكر»، جهت‌نماي اصلي هنر و زيبايي در انديشه اسلامي، دارد؟فرضيه مقاله اين است كه جهت‌نماي اصلي هنر و زيبايي در انديشه اسلامي، «ذكر» است؛ يعني به كار گرفتن زينت و جمال بايد با ياد دائم آخرت و تذكر مداوم اين سرخط همراه باشد كه دنيا جاي «گذار» است نه «قرار». اين مقاله عهده‌دار تثبيت و تبيين اين فرضيه در به‌كارگيري آرايه انگشتر، با مراجعه به سيره قولي و فعلي معصومان است. بدين منظور، نخست همه روايات مربوط به انگشتر در منابع مهم شيعي با اولويت منابع دست‌اول، گردآوري و دسته‌بندي شده است. سپس مفاهيم مستخرج از آنها طبقه‌بندي گشته و آن‌گاه، حاصل تحليلي اين استخراج، بازتاب يافته است. آنچه در اين مقاله مي‌آيد، همين بخش تحليلي با مستندات روايي آن است؛ زيرا آوردن همه آن روايات و دسته‌بندي‌ها نيازمند حجمي بسيار گسترده‌تر و فراتر از حجم معمول مقالات علمي است. در مستندات روايي، به ذكر يك نمونه اكتفا گشته و در موارد خاص، دو يا سه روايت آورده شده است. يادآور مي‌شود كه اين مقاله عهده‌دار بررسي سندي و رجالي اين مستندات نيست.