تاثير رهبري يادگيرنده بر ميل به تغيير در نگرش كاركنان نيروي انتظامي با نقش ميانجي اعتماد سازماني در شهرستان تبريز

زمينه و هدف: در فرايند جهاني شدن، سازمان‌ها بايد آماده شوند تا از عهده تغييرهاي سريع محيطي برآيند و هر سازماني بايد به تغييرها و تقاضاهاي متنوع محيطي تن در دهد و وجود رهبري يادگيرنده، كسي كه به‌دنبال يادگيري بهبود رهبري است، احساس مي شود. هدف پژوهش حاضر مطالعه تاثير رهبري يادگيرنده بر ميل به تغيير در نگرش كاركنان نيروي انتظامي با در نظر گرفتن نقش ميانجي اعتماد سازماني است.روش : پژوهش حاضر ازنظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي-پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش 725 نفر از كاركنان نيروي انتظامي شهرستان تبريز است كه براساس‌ رابطه كوكران‌، 251 نفر به روش‌ نمونه گيري تصادفي انتخاب شدند. براي تعيين روايي‌ابزار جمع آوري داده ها از روايي محتوا و صوري و براي‌ تعيين‌ پايايي‌‌ از روش ثبات دروني (آلفاي كرونباخ) و براي تجزيه و تحليل داده‌ها، از روش مدلسازي معادلات ساختاري استفاده شد. يافته ها: نتايج تحليل معادلات ساختاري نشان داد كه ضرايب z (0.853) و (0.769)  در فرضيه اصلي، كه رهبري يادگيرنده به‌طور غيرمستقيم و از طريق ميانجي اعتماد سازماني به ميزان 8.4 درصد بر ميل به تغيير كاركنان تاثير دارد. و ضريب z (3.281) در تاثير رهبري يادگيرنده بر ميل به تغيير در كاركنان مثبت و همچنين ضريب z (16.59) و مقدار ضريب استاندارد شده مسير (0.669)، نشان‌دهنده تاثير رهبري يادگيرنده بر اعتماد سازماني و درنهايت، ضريب معناداري z (0.460) و ضريب استاندارد شده (0.057)، تاثير مثبت اعتماد سازماني بر ميل به تغيير در كاركنان را نشان مي دهند. نتايج:نهاد نيروي انتظامي، نهاد اجتماعي مهمي محسوب مي شود بنابراين وجود رهبري يادگيرنده مي تواند نگرش كاركنان را در راستاي رسالت سازمان تغيير دهد و اعتماد سازماني كاركنان را تقويت كند.