محيط ياددهي ـ يادگيري كل‌نما: گذر از عصب‌فلسفه به عصب‌پديدارشناسي

هدف اصلي اين مقاله تبيين نابسندگي و دشواري‌هاي نظريه‌ي عصب‌فلسفه، در ترسيم چارچوب محيط‌هاي ياددهي - يادگيري و پيشنهاد بديلي براي رفع اين دشواري‌هاست. بنابراين نخست چشم‌انداز نظريه‌ي عصب‌فلسفه به محيط‌هاي ياددهي - يادگيري مورد بررسي و نقد قرار گرفته است، آنگاه با ابتناي بر رويكرد عصب‌پديدارشناسي وارلا و با نظر به ديدگاه انتگرال، محيط ياددهي - يادگيري كل‌نما پيشنهاد شده است. مهم‌ترين ويژگي‌هاي اين رويكرد در محيط‌هاي يادگيري عبارت‌اند از: نگرش كل‌نگر و يكپارچه به حيات پيچيده‌ي آدمي، درنظرگرفتن روابط علّي و متعامد ذهن، بدن و محيط يادگيري و توجه هم‌زمان به عين و ذهن و همه‌ي لايه‌هاي پيدا و پنهان آن، با به‌كارگيري تلفيقي روش‌شناسي‌هاي اول و سوم شخص در خصوص مؤلفه‌هاي اساسي محيط‌هاي مذكور يعني تدريس، ارتباط معلم و يادگيرنده، ارزشيابي و برنامه درسي به عنوان يك كل يكپارچه.