مفهوم و مباني صلح در نهج البلاغه

دستيابي به صلح، همواره يكي از آرمانهاي بشري در طول تاريخ بوده است. با اين وجود، درك و برداشت افراد و جوامع مختلف از مفهوم صلح بسيار متفاوت است و با فرهنگها و مباني معرفتي متنوعي، معاني و شاخصه هاي مختلفي را از صلح ارائه نموده اند. در مغرب زمين، كانت بر مبناي آموزه هاي معرفتي و انسان شناسانه خود و مكتب اومانيسم، دريافتي حداقلي و پراگماتيكي از صلح، در چهارچوب اخلاق و دموكراسي مطرح مي كند، در حالي كه از منظر امام علي(ع) در نهج البلاغه، برداشتي عدالت محورانه و توحيدي از صلح ارائه مي شود كه به مراتب متقن تر و كامل تر از برداشت كانتي از صلح مي باشد. در اين پژوهش، با رويكردي سازه انگارانه به مفهوم صلح، تلاش شده تا ضمن تعريف اين مفهوم در هردو ديدگاه علوي و كانتي، به بررسي تطبيقي آنها نيز پرداخته شود. پژوهش حاضر به اين يافته دست پيدا مي كند كه اگرچه مفهوم صلح در گفتمان علوي با گفتمان كانتي به لحاظ مباني معرفتي و هستي شناسي متفاوت است، اما از لحاظ نگرش جهان وطن گرايانه با يكديگر تشابهاتي دارند.