بررسي هماهنگي آموزش نظري با آموزش باليني دانشجويان پرستاري از ديدگاه مدرسين دانشكده پرستاري و مامايي مشهد

مقدمه: در حال حاضر، همه تلاش صاحب‌نظران بر اين است كه در دانشكده‌ها و محيط‌‌هاي آموزش باليني، شرايطي فراهم شودكه به كسب تخصص در دانشجويان منجر گردد، چرا كه آموزش باليني مهمترين بخش يادگيري رفتارهاي حرفه‌اي دانشجويان علوم پزشكي است. لذا اين مطالعه با هدف تعيين ديدگاه مدرسين پرستاري در رابطه با هماهنگي آموزش نظري با باليني انجام شد. روش كار: اين مطالعه از نوع توصيفي تحليلي مي‌باشد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ي اطلاعات دموگرافيك و پرسشنامه پژوهشگر ساخته بررسي تطابق تئوري و بالين بود. پس از تاييد روايي محتوا و پايايي ابزار با آلفاي كرونباخ(α=0.8)، پرسشنامه در اختيار همه مربيان باليني دانشكده پرستاري و مامايي مشهد (29 نفر) كه در طي مدت نمونه‌گيري در دانشكده مشغول به تدريس بودند، قرار داده شد. سپس داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS16 تجزيه تحليل گرديد. نتايج: ميانگين سني مربيان 11.99± 41.53، 82.8% (24 نفر) متاهل و 62.1% (18 نفر) مذكر بودند. 89.7% (26 نفر) داراي مدرك كارشناسي ارشد و مابقي دكترا بودند. از نظر اساتيد درس هايي كه از نظر مدت زمان كارآموزي با كسب مهارت در آن درس بيشترين تطابق را دارند شامل بهداشت جامعه (47/ 1±88/ 3)، روان پرستاري(15/ 1±77/ 3) و مديريت (31/ 1±77/ 3) و درس هايي كه كمترين تطابق را دارند بخش‌هاي ويژه (9/ 0±14/ 2) و اورژانس (28/ 1±26/ 2) بودند (P 0.001). نتيجه گيري: برطبق نتايج حاصل از اين مطالعه مدت زمان اكثر كارآموزي‌ها (به جز بخش‌هاي ويژه و اورژانس) براي كسب مهارت در آن دروس كافي است. از آنجايي كه در حال حاضر اساس ارايه‌ي خدمات و آموزش پرستاري، سنتي مي باشد، به نظر مي‌رسد اصلاح كوريكولوم دوره پرستاري يا تخصصي نمودن حرفه پرستاري راهكاري براي حل مشكلات موجود باشد.