شناسايي مفاهيم و ريشه هاي تصويري گل و مرغ در تايپوگرافي معاصرايران

گل و مرغ يكي از نقش مايه هاي رايج در هنر ايراني است. ه منشيني يك نگاره گياهي در كنار يك پرنده از نظر شكل و محتواريشه در هنر و فرهنگ ايراني دارد. تحليل حاضر در پي پاسخ به اين پرسش است كه گل و مرغ در هنر ايراني چه مفهومي مي تواندداشته باشد و درتايپوگرافي معاصر ايران چگونه نمود پيدا كرده است. هدف تحقيق شناخت پيشينه و فرم هاي متنوع گل و مرغدر هنر ايران به ويژه نگارگري ايراني و نيز شناسايي مفاهيم اسطوره اي اين نمادهاست. براساس نتايج تحقيق در اسطوره هاي ايرانيو زرتشتي همنشيني گياه و پرنده به شكل اسطوره سيمرغ و درخت زندگي توصيف شده است. در آثار ايراني دوره هاي متعددسيمرغ بر روي درخت ترسيم شده است. پيش از اسلام نيز نقش مايه درخت و مرغ در آثار هنري به چشم م يخورد. نماد مرغ درخوشنويسي اسلامي و نقاشي خط از طريق ه منشيني حروف ايجاد مي شود. تايپوگرافي ايراني نيز يكي از زمينه هاي ظهور گل ومرغ در گرافيك معاصر ايران است. در اين آثار گاه گل و مرغ در كنار نوشتار و يا گاهي به شكل جداگانه در كنار نوشتار فارسيبه كار رفته است. روش تحقيق توصيفي تحليلي است. روش گردآوري مطالب، كتابخانه اي و از طريق فيش برداري و تصويرخوانياست. روش تجزيه و تحليل داد ه ها كيفي است.