بررسي فقهي نسب جنين اهدايي

اهداي جنين به زوجين نابارور يكي از روش‌هاي جديد درمان ناباروري است. در اين روش، نخست اسپرم و تخمك زوجين گرفته مي‌شود و در محيط آزمايشگاه لقاح صورت مي‌گيرد. پس از لقاح و شروع تقسيم تا مرحله هشت سلولي، جنين حاصل به رحم زن متقاضي جنين منتقل مي‌شود و در رحم زن متقاضي به رشد خود ادامه مي‌دهد. چنين كودكي پس از تولد داراي دو مادر و در برخي موارد داراي دو پدر خواهد بود، زيرا از يك‌سو زن و مرد صاحب اسپرم و تخمك، پدر و مادر حقيقي كودك به شمار مي‌آيند كه منشاء تكون او هستند و به لحاظ ژنتيكي نيز فرزند متعلق به آنان است، از سوي ديگر، نقش زوجين دريافت‌كننده به ويژه زن دريافت‌كنندۀ جنين در پرورش و تكامل جنين را نبايد از نظر دور داشت و به اين زن به چشم بيگانه نگريست. قانونِ نحوۀ اهداي جنين به زوجين نابارور(مصوب 1382) ضمن مجاز شمردن روش اهداي جنين، صرفاً به وظايف و تكاليف زوجين اهداء‌ـ‌گيرنده جنين اشاره مي‌كند و مقرر مي‌دارد: «وظايف و تكاليف زوجين اهداء‌ـ‌گيرنده جنين و طفل متولد شده از لحاظ‌ نگهداري و تربيت و نفقه و احترام نظير وظايف و تكاليف اولاد و پدر و مادر است». بنابراين قانون مذكور دربارۀ نسب، مقرره‌اي پيش‌بيني نمي‌كند. اين مقاله با توجه به اهميت نسب جنين اهدايي و وابستگي ساير حقوق به آن صرفاً به موضوع نسب پدري و مادري جنين اهدايي مي‌پردازد.