برنامه ريزي راهبردي توسعه گردشگري (مطالعه موردي: شهر رينه لاريجان)

گردشگري يكي از منابع اصلي درآمد ملي كشورهاي توسعه يافته و برخي از كشورهاي در حال توسعه مي‌باشد. با بهره‌گيري از تكنيك‌ها و مدل‌هاي مختلف مي‌توان پتانسيل‌ها و محدوديت‌هاي توسعه گردشگري را شناسايي و با ارائه راهبردها و راهكارها رسيدن به اين مهم را تسهيل و سرعت بخشيد. در تحقيق حاضر، ابتدا عوامل داخلي و خارجي موثر در توسعه گردشگري شناسايي شدند. همچنين نظرات50 نفر از مسئولان و كارشناسان شهر رينه، درخصوص اهميّت هر يك از عوامل در زمينه توسعه گردشگري ارزيابي شد. سپس با استفاده از مدل SWOT به تجزيه و تحليل نقاط قوت، ضعف، فرصت، تهديد و وزن‌دهي اين عوامل جهت تعيين راهبردهاي مناسب در زمينه گردشگري پرداخته شد. در نتيجه با بهرگيري از ماتريس QSPM راهبرد بسترسازي براي سرمايه‌گذاري‌هاي دولتي و خصوصي جهت انجام پروژهاي گردشگري و فراغتي در منطقه با امتياز 8.2 به عنوان موثرترين راهبرد در توسعه گردشگري شهر رينه لاريجان انتخاب شد. نتايج نشان مي‌دهد كه تنها با تكيه بر جاذبه‌هاي گردشگري موجود نمي‌توان جذب گردشگر و توسعه گردشگري را در اين منطقه انتظار داشت، بلكه بايد به عواملي همچون برنامه‌ريزي مناسب، بهبود زيرساخت‌ها، فراهم آوردن تسهيلات اقامتي رفاهي و معرفي منطقه با استفاده از رسانه‌هاي جمعي در كنار جاذبه‌هاي موجود توجه كرد.