نقش پرخاشگري، افسردگي و بهزيستي روان‌شناختي معلمان در پيش‌بيني پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان راهنمايي شهر تبريز

هدف پژوهش حاضر تعيين نقش پرخاشگري، افسردگي و بهزيستي روان شناختي معلمان در پيش‌بيني پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان راهنمايي بود. پژوهش از نوع همبستگي است. جامعه پژوهش شامل كليه معلمان و دانش‌آموزان شهر تبريز بود. نمونه پژوهش، 100 نفر از بين معلمان و 500 نفر دانش آموز شهرتبريز كه به صورت خوشه‌اي چندمرحله‌اي و تصادفي انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي مورد مطالعه از پرسشنامه پرخاشگري ويليامز، پرسشنامه افسردگي بك و پرسشنامه بهزيستي روان شناختي ريف استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين پرخاشگري، افسردگي معلمان با پيشرفت تحصيلي دانش آموزان رابطه منفي و معنادار و بين بهزيستي روان شناختي و پيشرفت تحصيلي رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. از متغيرهاي مورد مطالعه نتايج 26 در صد از واريانس پيشرفت تحصيلي توسط متغير هاي پرخاشگري فيزيكي، پرخاشگري كلامي، بهزيستي روان شناختي و افسردگي تبيين مي شود. با توجه به مقادير بتا، به ترتيب بهزيستي روان شناختي، پرخاشگري كلامي، پرخاشگري فيزيكي  و افسردگي به عنوان قوي ترين متغيرها براي پيش بيني پيشرفت تحصيلي دانش آموزان هستند. بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه پرخاشگري، افسردگي و بهزيستي روان شناختي معلمان مي تواند نقش مهمي را در پيش بيني پيشرفت تحصيلي دانش آموزان داشته باشد.