نقش باورهاي اميد و كمال‌گرايي در پيش‌بيني انگيزۀ ورزشي دانشجويان

هدف پژوهش حاضر شناسايي نقش كمال‌گرايي و اميد در پيش‌بيني انگيزۀ ورزشي در دانشجويان بود. روش پژوهش توصيفيهمبستگي بود. جامعۀ آماري دانشجويان دانشگاه شهيد رجايي و نمونۀ آماري 282 نفر (132 زن و 150 مرد) بود كه به روش نمونه گيري طبقه اي تصادفي انتخاب شدند. براي سنجش متغيرها از پرسش‌نامه هاي چند بعدي كمال‌گرايي تهران، اميدواري و انگيزۀ مشاركت ورزشياستفاده شد. فرضيه ها با استفاده از رگرسيون چند متغيري آزمون شدند. نتايج نشان داد بين كمال‌گرايي و اميد با انگيزۀ ورزشي رابطۀ مثبت وجود دارد. از بين متغيرهاي كمال‌گرايي و اميد، تنها كمال‌گرايي قادر است 6 درصد از واريانس انگيزۀ ورزشي را تبيين نمايد. از بين مؤلفه هاي كمال‌گرايي، كمال‌گرايي خويشتن مدار توانسته است 8 درصد واريانس را توضيح دهد. همچنين مؤلفه تفكر عاملي اميد مي تواند 3 درصد تغييرات انگيزۀ ورزشي را تبيين نمايد. نتايج مي‌تواند در پيش‌بيني انگيزۀ ورزشي در دانشجويان استفاده شود.