تاثير يك دوره برنامه تمريني منتخب تحت شرايط تكليف دوگانه و منفرد بر انعطاف پذيري شناختي كودكان با اختلال هماهنگي رشدي

The effect of a selected training program under dual-task and single-task conditions on the cognitive flexibility of children with developmental coordination disability

پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير يك دوره برنامه تمريني منتخب تحت شرايط تكليف دوگانه و منفرد بر انعطاف ­پذيري شناختي كودكان با اختلال هماهنگي رشدي انجام شد. روش پژوهش، نيمه­ آزمايشي و از نوع طرح پيش ­آزمو ن پس ­آزمون قالوآپ با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دانش ­آموزان پسر مبتلا به اختلال هماهنگي رشدي شهر اهواز بود. از جامعه مذكور، نمونه­ اي به حجم 39 نفر كه واجد شرايط ورود به مطالعه بودند، به روش نمونه ­گيري در دسترس انتخاب شد و پس از انجام آزمون ساخت دنباله به عنوان پيش­ آزمون، به صورت تصادفي به 3 گروه: تمرين تكليف دوگانه (13 نفر)، تمرين تكليف منفرد (13 نفر) و كنترل (13 نفر) تقسيم شدند. سپس دو گروه تجربي، برنامه تمريني منتخب با شرايط متفاوت را به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه 45 دقيقه ­اي انجام دادند. در انتها از همه افراد با استفاده از آزمون ساخت دنباله پس­ آزمون و دو ماه بعد نيز آزمون فالوآپ به عمل آمد. تحليل داده­ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس يكراهه و همچنين آزمون تي­وابسته نشان داد كه در پس ­آزمون، انعطاف ­پذيري شناختي در گروه تكليف دوگانه برتر از هر دو گروه تكليف منفرد و كنترل بود (P<0.05). در آزمون قالوآپ، اين برتري تنها نسبت به گروه كنترل باقي ماند. همچنين، گروه تكليف منفرد در پس ­آزمون تنها از گروه كنترل برتر بود (P<0.05). در مقايسه با رويكردهاي تكليف منفرد، تمرينات مبتني بر رويكردهاي تكليف دوگانه مي­تواند منجر به بهبود بيشتر انعطاف­ پذيري شناختي كودكان مبتلا به اختلال هماهنگي رشدي شود، لذا بهره­ گيري از اين روش در برنامه­ريزي كلاس­هاي فعاليت­ بدني براي اين گروه از كودكان پيشنهاد مي­ شود.

The purpose of this study was to investigate the effect of a selected training program under dual and single-task conditions on the cognitive flexibility of children with developmental coordination disorder. The research method was semi-experimental and with a pre-test-post-test- follow-up design with control group. The statistical population of this study included male students with developmental disorder in Ahvaz city. From the mentioned population, a sample of 39 subjects who were eligible for inclusion in the study was selected by available sampling method. After the Trail Making Test as a pre-test, they were randomly assigned to three groups: Exercise Dual task (n=13), single task training (n=13) and control (n=13). Then, the two experimental groups performed a selected training program with different conditions for 8 weeks and 3 sessions each 45 minutes each week. At the end, all subjects were followed by a Trail Making Test and two months later, a follow-up test. Data analysis using one-way covariance analysis as well as t-test showed that in post-test, cognitive flexibility in dual task group was superior to both single and control group (P < 0.05). In the follow-up test, this superiority remained only rather than the control group. Also, the single task group was superior to the control group in the post-test (P <0.05). Compared to single-task approaches, dual-task-based exercises can improve the cognitive flexibility of children with developmental coordination disorder, so using this method in the planning of classes is suggested for this group of children.